|
|
 |
Granice własności
Powszechnie aprobowany jest pogląd, że własność nie jest ograniczonym prawem, dającym właścicielowi absolutną swobodę postępowania z rzeczą. Jednakże niewątpliwie prawdziwe
jest twierdzenie, że na ogół właścicielowi wszystko wolno, czego mu ustawa nie zabrania jak i uzasadnione interesy innych osób. Trudność jednakże tego postulatu polega na właściwym wyważeniu interesu właściciela i innych osób w możliwie najsprawiedliwszy sposób.
Trybunał Konstytucyjny stwierdził że prawo własności traktowane jest w naszym systemie prawnym jako prawo podmiotowe o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami - jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy.( OTK I/93,poz. 8) z 20 kwietnia 1993 r.
Pogląd ten nie stanowi jednak tezy iż prawo to jest prawem absolutnym (ius infinitum),
a więc niczym w swojej treści nie ograniczonym. Rzecz się ma zupełnie przeciwnie.
Do istoty tego prawa należą z jednej strony, swoboda korzystania z rzeczy własnej pobieranie z niej pożytków i rozdysponowywanie ją,
z drugiej zaś strony pewne ograniczenia tej swobody, stanowiące swoistą granicę istoty prawa własności, a także granice ochrony tego prawa.
Granice takie określające swobodę korzystania z rzeczy własnej, a idąc za tym także granice ochrony własności,
nie mogą być utożsamiane z ograniczeniami rzeczywistymi, które są przeważnie ustanawiane na rzecz osób trzecich.
Do nich należą: służebność, użytkowanie czy dzierzawa. Celem i sensem takiego rodzaju granic ochrony są względy
ogólne, jak i swobodne korzystanie z rzeczy.
Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy zawarte w kodeksie cywilnym nakazujące dostosowywanie
się do obowiazujących zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności. Ustalenie granic
swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności, jest przeciwstawieniem
się pojmowania tego prawa jako prawa absolutnego. Prawo własności jest tym szczególnym prawem, które zapewnia
właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. ( OSPiKA 7-8/81,poz. 131)
z 16 lipca 1980 r., III CZP 45/ 80. Właścicielowi wolno zatem czynić ze swoją rzeczą wszystko,
co nie jest zabronione przez ustawy, zasady współżycia społecznego i co nie pozostaje w sprzeczności
ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. III CZP 36/97 ( OSP 5/98, poz. 90 ) z 28 sierpnia 1997 r.
Większość ograniczen prawa własności ma charakter publicznoprawny (administracyjny) i wynika z różnych
przepisów prawa administracyjnego, w tym bezpośrednio także z decyzji administracyjnych wydanych na ich podstawie.
W Konwencji Międzynarodowej podpisanej przez Polskę wyrażony został pogląd, że nikt nie może być
pozbawiony swojej własności, chyba że następuje to w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez
ustawę, oraz zgodnie z podstawowymi zasadami prawa międzynarodowego.
Podsumowując to wszystko można powiedzieć że własność jest prawem bezterminowym.
Zasadniczo ze swojej natury - własność trwa tak długo, jak długo istnieje rzecz będąca przedmiotem własności.
Informacje do powyższego artykułu zaczerpnięto z Komentarza do Kodeksu Cywilnego pod red. Stanisława Rudnickiego
oraz z Prawa rzeczowego Edwarda Gniewka.
Przemysław Gogojewicz
Prawnik
[ Wyślij Email ]
Opublikowano 10-01-2003
[ Strona Głowna | Kancelarie | Artukuły | Porady On-line | Praca ]
[ o Adwokat.com | Reklama | Kontakt ]
Copyright © 1997-2003 ADWOKAT.COM
|
|
|
|
