|
|
 |
Umowa Leasingu
Umowa Leasingu to rodzaj umowy nazwanej. Regulacja prawna tej umowy została wprowadzona do Kodeksu Cywilnego
dopiero 9 grudnia 2000r. W poprzednim stanie prawnym leasing był zastępowany przez umowę najmu lub dzierżawy,
ze względu na swoje podobieństwo co do treści i funkcji obu tych umów.
Przez leasing finansujący zobowiązuje się, w zakresie dzialalności swojego przedsiębiorstwa,
nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie (kształtując ten stosunek
w sposób dowolny) i oddać ją korzystąjacemu do używania i pobierania z niej pożytków przez czas
oznaczony. Korzystający z rzeczy, która jest przedmiotem takiego leasingu zobowiązuje się zapłacić
finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie rzeczy lub
wynagrodzeniu z tytułu jej nabycia przez finansującego (por. art. 709(1) kc).
Umowa leasingu jest umową konsensualną, odpłatną i wzajemną. Stwarza skutki dwustronnie
zobowiązujące. Jest nadto czynnością prawna kauzalną. Essentialia negotii (istota czynności
prawnej) stanowią oznaczenie zarówno zbywcy, jak i nabywanej rzeczy, oraz oznaczenie czasu trwania stosunku
leasingu oraz określenie wysokości wynagrodzenia pieniężnego. Natomiast accidentalia negotii (drugorzędne
czynności prawne) stanowią pozostałe postanowienia umowy. Dodatkowym jej zastrzeżeniem może być opcja
szczególna przeniesienia własności rzeczy (por. art. 709(16) kc).
Stronami umowy leasingu są finansujący i korzystający. Finansującym jest podmiot profesjonalny,
przeważnie przedsiębiorca który podejmuje się czynności leasingowych w zakresie działalności swojego
przedsiębiorstwa. Leasing taki nie musi być głównym przedmiotem prowadzonej działalności. Może on być sporadyczny
czy wręcz okazjonalny. Korzystającym zaś może być każdy podmiot mający zdolność prawną.
W związku z tym leasing może występować zarówno w obrocie profesjonalnym jak i konsumenckim.
Przedmiotem leasingu (świadczenia finansującego) mogą być tylko rzeczy (ruchomości i nieruchomości).
Natomiast samo oznaczenie w umowie rzeczy ruchomej powinno być zindywidualizowane. Przedmiotem leasingu mogą
być także rzeczy złożone (np. maszyny i urządzenia stanowiące ciąg technologiczny. Leasingiem nie
mogą być prawa (np. majątkowe prawa autorskie, udziały w spółce, papiery wartościowe). Przedmiotem
świadczenia nie może być także przedsiębiorstwo, czy gospodarstwo rolne. Istnieją jednak w tym przedmiocie
pewne odstępstwa od reguły (por art.39 i nast. Ustawy O prywatyzacji Przedsiębiorstw Państwowych) na zasadzie
Lex specialis (przepis szczególny) w stosunku do Kodeksu Cywilnego.
Powiązanie leasingu z oznaczonym czasem jego trwania prowadzi do wniosku iż jest on świadczeniem
o charakterze ciągłym. Czas trwania stosunku pomiędzy stronami w zasadzie nie jest z góry określony przez
ustawę, a zatem strony muszą okreslić go same. Określenie czasu trwania umowy leasingu jest warunkiem
koniecznym prawidłowości takiej umowy z punktu widzenia Kodeksu Cywilnego, ze względu na jej terminowość.
Klauzula umowy leasingu dopuszczająca korekturę opłaty leasingowej ze względu na wzrost ceny nabycia rzeczy
powinna jednak zakreślać górną granicę działania mechanizmu korygującego.
Umowa leasingu powinna być sporządzona na piśmie pod rygorem nieważności (art. 709(2) kc). W razie nie
zachowania tej formy umowa leasingu jest z mocy prawa nieważna, chyba że do zawarcia takiej umowy dojdzie poprzez
akt notarialny. Odstąpienie od umowy leasingu częściowo już wykonanej wywiera skutek dopiero na przyszłość - z chwilą
dojścia do leasingobiorcy stosownego oświadczenia. Na tle wprowadzonych do kodeksu cywilnego przepisów o umowie
leasingu dopuszczalny jest tzw. leasing zwrotny, polegający na tym, iż zbywcą rzeczy jest przyszły
korzystający, a finansujący nabywa rzecz od zbywcy po to, by oddać mu ją w leasing.
Do zajęcia pozycji korzystającego wystarcza osobie fizycznej zdolność prawna. W razie odstąpienia przez
finansującego od umowy ze zbywcą z powodu wad rzeczy, umowa leasingu wygasa.
Z chwilą zakończenia stosunku leasingowego powstaje obowiązek zwrotu rzeczy finansującemu.
Rzecz powinna być zwrócona w stanie nie pogorszonym, z zastrzeżeniem że korzystąjacy nie odpowiada za zużycie
rzeczy będaąe rezultatem prawidłowego jej używania.
Materiały do artykułu zaczerpnięto z Orzecznictwa Sądów Polskich oraz z Komentarza do Kodeksu Cywilnego pod red. Gerarda Bieńka.
Przemysław Gogojewicz
Prawnik
[ Wyślij Email ]
Opublikowano 09-28-2003
[ Strona Głowna | Kancelarie | Artukuły | Porady On-line | Praca ]
[ o Adwokat.com | Reklama | Kontakt ]
Copyright © 1997-2003 ADWOKAT.COM
|
|
|
|
